دانشگاه: گاهِ دانش؟؟

دانشگاه: گاهِ دانش؟؟

به کدامین سوی می‌رویم؟

به راستی دانشگاه‌های ما به کجا می‌روند؟ در درون دانشگاه‌های ما چه می‌گذرد؟ آیا واقعاً‌ وقت آن نرسیده که تکانی به خودمان بدهیم و تحولی در ساختار دانشگاه‌های‌مان بدهیم؟؟!!

 به راستی به کدامین سوی می‌رویم؟

 به جای استقبال از طرح‌های نو، همچنان خود را به چارچوب‌های کلیشه‌ای، طرح‌های قدیمی و تکراری بسته‌ایم. به جای استقبال از دانشجویان پرشور، خلاق و باانگیزه، خود را همچنان درگیر افکار واپس‌مانده‌ی خود کرده‌ایم. به جای حمایت از ایده‌های نو و سنت‌شکنانه، آنها را سرکوب می‌کنیم. آنگاه می‌گوییم که چرا مغزهایمان فرار می‌کنند؟

به جای تولید «دانش»، همچنان خود را در دنیای ترجمه‌ی افکار دیگران غرق کرده‌ایم!

 بر مهد دانش تکیه زده‌ایم، ولی چیزی از دانش نمی‌دانیم! 

«علم» را فدای صندلی‌هایمان کرده‌ایم!

به جای اینکه روز به روز بر دانش خود بیفزاییم، خود را همچنان درگیر افکار عامه‌پسند و غیر منطقیِ سال‌‌های دهه‌ی 20 کرده‌ایم!‌ 

به جای اینکه درخت دانشمان را روز‌به‌روز پر‌بارتر کنیم، آفت غرور و تکبر بر آن انداخته‌ایم! 
بر مسند علم نشسته‌ایم، ولی رفتار غیرعلمی داریم!

مدام از حضرت علی(ع) سخن می‌گوییم، خود را بر مسند قضاوت می‌نشانیم، ولی بویی از عدالت علی(ع) نبرده‌ایم!!

از منطق سخن می‌گوییم، ولی رفتاری غیرمنطقی داریم!

از حق سخن می‌گوییم، و در حق تلاش‌های دیگران، ناحق و ناروا رفتار می‌کنیم! 

به جای اینکه قضاوت طرح‌های دانشجویانمان را به اساتیدی با سواد، عادل و با وجدانِ کاری بسپاریم، آن را بر عهده‌ی کسانی می‌گذاریم که چیزی جز غرور و تکبر نمی‌دانند!!
طرح‌های دانشجویانمان را به قضاوت و داوری می‌نشینیم، بدون اینکه خطی از آن را خوانده باشیم! 

به راحتی در مورد تلاش‌های شبانه‌روزیِ بیش از یک سال دانشجویان‌ قضاوت می‌کنیم، بدون اینکه لحظه‌ای وجدان‌مان به صدا دربیاید! به راحتی به خود اجازه می‌دهیم که قضاوت کنیم، بدون اینکه از خود بپرسیم، آیا آن پولی که بابت آن می‌گیریم، حلال‌مان است؟؟!!

به جای اینکه تواضع داشته‌باشیم، زمانی که به قضاوت طرح‌هایی می‌نشینیم که بر سوادِ ما برتری دارند، به جای برخورد علمی و منطقی با آن، برای سرپوش گذاشتن بر قلّت سواد خود، با آن طرح‌ها به روش حذفی برخورد می‌کنیم!!

بر مسند قضاوت می‌نشینیم و بویی از عدالت نبرده‌ایم!!

هیچ معیار و میزانی برای سنجش‌ها و قضاوت‌های خود نداریم!

در مهد علم و دانش، مقام استادی، مقام دکترا، ‌قضاوت و داوری را یدک می‌کشیم، ولی رفتاری کاملاً غیرعلمی داریم! 

به جای حمایت از اساتید باسواد، محقق، با وجدان و با شرف، آنها را تحت فشار می‌گذاریم! 

با آنها رفتاری ناروا داریم، وجدان کاری‌شان را زیر سؤال می‌بریم و درحق‌شان بی‌عدالتی می‌کنیم! 

به جای اینکه فضای پژوهش و تحقیق را در اختیار اساتیدی که نه‌تنها با سواد، محقق و پژوهشگر هستد، بلکه شرافت، صداقت و وجدان و تعهد کاری بسیار بالایی دارند، بگذاریم، عرصه را بر ایشان تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌کنیم. 

به جای اینکه از اساتیدی که اهل پژوهش هستند و از طرح‌های نو استقبال می‌کنند، پشتیبانی کنیم، تجربه‌ی آنها را زیر سؤال می‌بریم!!؟

وبلاگ پرواز پرستوها سپاسگزار و قدردان زحمات تمام اساتیدی است که با وجود همه‌ی این‌ بی‌عدالتی‌ها و ناحقی‌ها، همچنان متعهد به اخلاق و وجدان کاری خود مانده‌اند، دست از تحقیق و پژوهش بر نمی‌دارند و سعی می‌کنند با تمام تلخی‌ها و بی‌عدالتی‌ها به پژوهش‌های خود ادامه دهند و دانشجویانی اهل علم و دانش تربیت کنند. این دو بیت تقدیم همه‌ی اساتید با سواد، با شرف و با وجدان که بالحق مقام «استادی»شایسته‌ی آنان است:

هر چه دانست آموخت مرا                غیر یک اصل که ناگفته نهاد
قدر اســـــتاد نکــــو دانش               حـیف، استاد به من یاد نداد


یا حق

/ 4 نظر / 16 بازدید
کورش-وفادار دلشکسته

سلام ...يه سرپيش من بيا..پشيمون نميشي! اين صرفاً يک دعوته از شما برای ديدن وبلاگم اميدوارم ناراحت نشده باشيد..

کورش-وفادار دلشکسته

سلام...ممنون که سر زدي..يه بار ديگه بيا و داستان عشق من رو هم بخون! اگه دوست داشتي از اپديت وبلاگ با خبر شي در گروه وبلاگ عضوشو تا موقع اپديت برات ايميل بيادآخه id من ديگه add نميکنم،پر شده ...هر 10 روز يک بار و فقط يک ايميل براي شما فرستاده ميشه... در ضمن اين وبلاگ ماهی سه بار اپ ميشه...دوست داشتي باز هم بيا http://login.yahoo.com/config/login?.intl=us&.src=ygrp&.done=http://groups.yahoo.com/group/vafadar-delshekaste/join?

مریم قلعه بان

سلام مطلب خواندنی و جالبی بود فقط یک نکته خواستم بگم انتقاد وقتی سازنده هست که اولا یکسویه و با جانبداری نباشد و ثانیا راه حل جایگزینی نیز داشته باشد. اگر نمی توانیم جامعه ای بزرگ را اصلاح کنیم این توان را داریم که جامعه کوچک خود به عنوان یک فرد را اصلاح کنیم. در پناه حق موفق و موید باشید.

زهرا

جانا سخن از زبان ما می گویی!