رقص آرام: شعری از یک نوجوان سرطانی

This is a poem
written by a teenager with cancer.

This
poem was written by a terminally ill young girl in a
New York
Hospital
It was sent
By
a medical doctor – 



SLOW DANCE

Have you ever
watched kids
On a merry-go-round?
Or listened to
the rain
Slapping on the ground?
Ever followed a
butterfly's erratic flight?
Or gazed at the sun into the fading
night?
You better slow down.
Don't dance so
fast.
Time is short.
The music won't
Last
Do you run through each day

On the
fly?

When you ask How are you?
Do you hear the
reply?
When the day is done
Do you lie in your
bed
With the next hundred chores
Running through
your head?
You'd better slow down
Don't dance so
fast.
Time is short.
The music won't
last.
Ever told your child,
We'll do it
tomorrow?
And in your haste,
Not see
His
sorrow?

Ever lost touch,
Let a good
friendship die
Cause you never had time
or call
and say,'Hi'
You'd better slow down.
Don't dance
so fast.
Time is short.
The music won't last
When you run so fast to get somewhere
You
miss half the fun of getting there.
When you worry and hurry
through your day,
It is like an unopened
gift....
Thrown away.

Life is not a
race.
Do take it slower
Hear the
Music
Before the song is over.


 این شعر توسط یک نوجوان متبلا به سرطان نوشته شده است
این شعر را این دختربسیار جوان در حالی که آخرین روزهای زندگی اش را سپری
می کند در بیمارستان نیویورک نگاشته است
و آنرا یکی از پزشکان بیمارستان فرستاده است.

رقص آرام

آیا تا به حال به کودکان نگریسته اید،
در حالیکه به بازی "چرخ چرخ" مشغولند؟
و یا به صدای باران گوش فرا داده اید،
آن زمان که قطراتش به زمین برخورد می کند؟
تا بحال بدنبال پروانه ای دویده اید، آن زمان که نامنظم و بی هدف به چپ و
راست پرواز می کند؟
یا به خورشید رنگ پریده خیره گشته اید، آن زمان که در مغرب فرو می رود؟
کمی آرام تر حرکت کنید!
اینقدر تند و سریع به رقص درنیایید!
زمان کوتاه است.
موسیقی بزودی پایان خواهد یافت.

آیا روزها را شتابان پشت سر می گذارید؟
آنگاه که از کسی می پرسید حالت چطور است،
آیا پاسخ سوال خود را می شنوید؟
هنگامی که روز به پایان می رسد،
آیا در رختخواب خود دراز می کشید
و اجازه می دهید که صدها کار ناتمام بیهوده و روزمره
در کله شما رژه روند؟
سرعت خود را کم کنید. کم تر شتاب کنید!
اینقدر تند و سریع به رقص در نیایید
زمان کوتاه است.
موسیقی دیری نخواهد پائید.

آیا تا بحال به کودک خود گفته اید:
"فردا این کار را خواهیم کرد"
و آنچنان شتابان بوده اید
که نتوانید غم او را در چشمانش ببینید؟
تا بحال آیا بدون تاثری
اجازه داده اید دوستی ای به پایان رسد،
فقط بدان سبب که هرگز وقت کافی ندارید؟
آیا هرگز به کسی تلفن زده اید فقط به این خاطر که به او بگویید: دوست من، سلام؟
حال کمی سرعت خود را کم کنید. کمتر شتاب کنید.
اینقدر تند وسریع به رقص درنیایید
زمان کوتاه است.
موسیقی دیری نخواهد پایید!

آن زمان که برای رسیدن به مکانی چنان شتابان می دوید،
نیمی از لذت راه را بر خود حرام می کنید،
آنگاه که روز خود را با نگرانی و عجله بسر می رسانید،
گویی هدیه ای را ناگشوده به کناری می نهید.


زندگی که یک مسابقه دو نیست.
کمی آرام گیرید!
به موسیقی گوش بسپارید
پیش از آنکه آوای آن به پایان رسد!





/ 3 نظر / 102 بازدید
نگار

سلام شقایق جان خیلی قشنگ و قابل تامل بود مرسی دوست خوبم شاد باشی [گل]

محمد

سلام خیلی الی بود خیلی قشنگ بود امیدوارم روزی برسه که هیچ کس جون خودشو به خاطره سرطان از دست نده[ناراحت] چون خیلی سخته خیلی[گریه]

بهبود فکرآزاد

-مبارزه با خشونت های خانوادگی،طلاق و طلاق های عاطفی و اعتیاد -مدیریت روابط فردی -مطالعه و معرفی بفرمایید